سرخط خبرها
خانه / جنبش های مدنی جهان / اتحاد مدنی در مصر
اتحاد مدنی در مصر

اتحاد مدنی در مصر

نسرین هزاره مقدم

 

یازدهم ماه می، معلمان مصر به مدت 15 روز اعتصاب خود را متوقف کردند. این در حالی است که پیش از این هم اعلام کرده بودند که در صورت اعلام آمادگی برای مذاکره از جانب دولت، اعتصاب به مدت محدود متوقف خواهد شد.

آقای البیالی نایب رییس سندیکای مستقل معلمان مصر به خبرنگاری Egypt Independent گفته است ما تصمیم داریم به مدت پانزده روز اعتصاب را متوقف کرده و منتظر بمانیم که دولت به درخواست های ما پاسخ بدهد.

در خلال دیدار وزیر آموزش و اعضای سندیکا، البیالی به دولت اخطار داده که امکان وقوع یک اعتصاب گسترده دیگر در راه است.

سندیکای معلمان، شرایط درخواستی خود از قبیل افزایش دستمزدها و تغییر قراردادهای استخدام موقت به رسمی را به وزیر ارائه کرده اند و در طول این پانزده روز قرار است که کابینه درمورد این درخواست ها تصمیم بگیرد. وزیر آموزش به معلمان در مورد درخواست افزایش 50 درصدی حقوق قولی نداده و همه چیز را منوط به تصمیم کابینه کرده است.

البیالی معتقد است که مذاکرات اخیر با وزیر آموزش، نتیجه مستقیم اعتصاب گسترده ای است که در آن صد و سی و سه هزار معلم شرکت کردند.

…………………………………………………………………….

مصر در مسیر تاریخی جدیدی راه می سپرد. در چند سال اخیر مردم این کشور به سختی جنگیده اند. این مردم برای آزادی، داشتن یک زندگی شایسته و عدالت، بسیار جنگیده اند، برای آزادی و دموکراسی برای همه، برای جامعه ای که ثروتها، فرصت ها و امکانات به یکسان بین همه توزیع شود. جامعه ای که درآمدهای راس هرم جامعه صدها برابر حداقل دستمزد کارگران نباشد.

در اعتراضات و اعتصابات قبل و بعد از انقلاب، یک عامل سبب تداوم و گستردگی جنبش های مدنی مصر شد: جذب لایه های مختلف اجتماعی در قالب یک کنش متحد و همبسته. در طول زمان و با پر شدن شکاف بین درخواستها،  یک همبستگی عملی در جامعه معترض مصر بین کارگران، فعالان حقوق بشر و تشکل های صنفی و سندیکایی شکل گرفت.

این اتحاد، مسیر رسیدن به مشارکت حداکثری در ساختار سیاسی و اقتصادی جامعه را هموار کرد.

اوایل سال 2011 در یک بیانیه جمعی همه دستمزدبگیران جامعه شامل کارگران، معلمان، پرستاران و …  متفق القول اعلام کردند که فدراسیون دولتی اصناف و کارگران نماینده آنها نیست چرا که با وابستگی به ابزارهای قدرت و سرمایه،  از نام طبقه کارگر سوءاستفاده کرده و به عنوان یک مانع جدی، لبه تیز اعتراضات خودجوش را کند می کند. پس از آن، با اتحاد همه اتحادیه ها و تشکل های مستقل، شامل اتحادیه کارکنان بخش سلامت، اتحادیه کارگران بازنشسته، سازمان صنفی معلمان و گروههای مستقل کارگری، فدراسیون مستقل اتحادیه های مصر یکشنبه 30 ژانویه 2011 به طور رسمی آغاز به کار کرد.

این فدراسیون شاکله اهداف کلی خود را به صورت زیر ترسیم نمود:

–          فشار بر دولت برای رفع بیکاری از جامعه مصر.

–          تعیین عادلانه حداقل دستمزدها

–           بهره گیری همه از خدمات تامین اجتماعی مانند بیمه و بازنشستگی

–          از بین بردن همه موانع موجود بر سر راه سازماندهی کارکنان و کارگران

بدنه این فدراسیون از همه کارگران مصری خواست  اقدام به ایجاد کمیته ها و تشکل های مدنی نمایند تا دراین برهه حساس تاریخی بتوانند به سادگی کنش های اعتراضی را سامان داده و از حقوق خود در مقام شهروندان سازمان یافته بهتر دفاع کنند.

در این میان، نقش اتحادیه صنفی معلمان بسیار ستودنی است. در طول مبارزات اخیر مردم مصر بود که برای دومین بار در تاریخ مدرن مصر معلمان در سطح بسیار وسیعی در سراسر کشور اعتصاب کردند. بعد از سال  1951 یعنی زمانی که مصر تحت استعمار انگلیس بود، معلمان در هیچ حرکتی به این گستردگی شرکت نکرده بودند.

مهمترین درخواستهای خاص معلمان در سالهای اخیر افزایش دستمزدها و کاهش ساعات اجباری کار بوده است.

پس از همراهی معلمان با دیگر اقشار جامعه مصر، اعتراضات جمعی بسیاری با محوریت خواسته های مشترک ممکن شد.

اوایل سال جاری میلادی معلمان به یک اعتصاب گسترده پیوستند. اعتصابی که طبقات اجتماعی مختلف شامل پزشکان، پرستاران و کارگران سامانه حمل و نقل شهری، قبلا به آن پیوسته بودند. فراخوان این اعتصاب ازطریق همان فدراسیون مستقل به همه سازمانها و تشکل ها ارسال شد. خواسته اصلی، افزایش حداقل دستمزدها و پوشش حداکثری خدمات اجتماعی است. حالا درخواست های گروههای مختلف بیشتر از قبل به هم نزدیک شده. همه گروهها مطالبات خود را نه در حوزه تئوریک بلکه در عمل، دقیق، حساب شده و راهبردی تعریف کرده اند. پزشکان که قبل از معلمان به این اعتصاب پیوسته اند، تامین هرچه بیشتر امکانات بهداشتی در بیمارستانها و دستمزدهای بالاتر می خواهند. معلمان تقاضای بهتر شدن شرایط شغلی شان و افزایش دستمزدها را دارند و همه این گروهها در همراهی با همه اتحادیه های کارگری درخواست های خود را با صدای بلندتری فریاد می زنند.

باید گفت علیرغم آن که بر طبق قوانین مصوب پس از انقلاب 2011 ایجاد تشکیلات صنفی و فعالیت سندیکایی آزاد اعلام شده است، هنوز هم در مصر اعتصاب یک حرکت خطرناک محسوب می شود. پس از انقلاب، دولت مرسی بر اعتصابات فشار زیادی وارد می کرد. پس از آن در حکومت نظامیان، تهدید و دستگیری معترضان خیابانی ادامه یافت. صدها معترض شامل چند کودک در تظاهرات خیابانی ماه ژانویه دستگیر شدند. تظاهراتی که به مناسبت سومین سالگرد انقلاب 2011 برگزار شده بود. برخی زندانی ها از وجود شکنجه در زندانهای مصر 2014 خبر داده اند.

بسیارند که ادعا می کنند در مصر چیز چندانی عوض نشده و تغییرات بسیار ناچیز است. اما تنها یک دستاورد بزرگ وجود دارد. یک چیز که اصلا کم اهمیت هم نیست. حالا مصر یک جنبش اجتماعی همبسته و پیشرو دارد، جنبشی که از همگرایی همه لایه های اجتماعی شکل گرفته.

حالا دانشجویان، معلمان، پزشکان و همه کارگران با هم در صف اول ایستاده اند، در صف اول همان انقلابی که دیکتاتوری مبارک را عقب زد، انقلابی که هر روز و هر هفته خودش را تصحیح می کند، انقلابی که قدم به قدم به سمت تکامل می رود. حالا جنبش مدنی مصر، سازمان یافته و متحد، همه جا حضور دارد، در خیابان، در میدان تحریر و در اتاق های مذاکره و چانه زنی با دولت ها.