سرخط خبرها
خانه / معلمان / تجمع سی و یکم تیر ماه معلمان، شکست خشونت در مقابل مدنیت
تجمع سی و یکم تیر ماه معلمان، شکست خشونت در مقابل مدنیت

تجمع سی و یکم تیر ماه معلمان، شکست خشونت در مقابل مدنیت

نسرین هزاره مقدم- رضا مسلمی

سی و یکم تیرماه، هزاران معلم از شهرهای دور و نزدیک به تهران آمدند، به بهارستان، مقابل خانه ملت. خانه ملت، وعده گاه معلمان پرشوری بود که دغدغه آموزش رایگان و برابر، دغدغه آزادی فعالیت های صنفی و مدنی و دغدغه آزادی همکاران دربندشان را داشتند.

چهارشنبه، سی و یکم تیرماه، از اوایل صبح، وعده گاه ملتهب بود. خانه ملت محاصره شده بود. مجلس شورا در قرق نیروهای امنیتی، لباس شخصی ها و همه ماموران به اصطلاح معذوری بود که آمده بودند با تمام قوا و امکانات، با تهدید و هتک حرمت، با دستبند و بازداشت، مقابل حق خواهی بایستند. آمده بودند به معلمان فرمان ایست بدهند: جلوتر نروید، خانه ملت محاصره است.

اما معلمان نایستادند، با سکوتشان، با جمعیت انبوهشان، صدای خود را رساتر از همیشه به سمع آنها که باید، رساندند. بازداشت شدند اما حاصل اتحادشان در بازداشتگاه، آزادی بود و البته لبخند پیروزی با چاشنی بغضی فروخورده و صدایی در گلو مانده که مگر ما چه می خواستیم، مگر ما چه می خواهیم که اینگونه بازمی دارندمان.

معلمان در ماههای گذشته زیباترین نمایش مدنیت، قانون مندی و پایبندی به اصول صنفی را به صحنه جامعه مدنی ایران آوردند، نامه ها نوشتند، طومارهای اعتراضی خطاب به بالادستان مجلس نشین و دولتی ها امضا کردند، رایزنی و مذاکره کردند، از مطبوعات یا همان رکن چهارم دموکراسی برای حق خواهی بهره بردند، بر طبق اصل 27 قانون اساسی، تجمعات سکوت قانونی ترتیب دادند، همه این کنش های مدنی و تشکیلاتی، یعنی حرکت بر مدار قانون. اما آنطور که به نظر می رسد، نامه ها بی پاسخ و مذاکرات بی نتیجه مانده است، مقامات تنها بر شمار معلمان دربند افزوده اند، در همین ماههای پشت سر، علاوه بر علیرضا هاشمی و علی اکبر باغانی، اسماعیل عبدی دبیر کل کانون صنفی معلمان نیز روانه بازداشت شده است  و از ششم تیرماه، خودش زندانی و دربند است و خانواده اش مستاصل و بلاتکلیف.

تجمع 31 تیرماه، فراخوانی بود به نشانه اعتراض جمعی معلمان سراسر کشور . وقتی بیانیه ها و طومارها و درخواست ها بی حاصل است، تجمع فرصتی است برای ابراز دسته جمعی اعتراض از مجرای قانون، تجمع یک حق قانونی است و مخالفت با آن، مخالفت با قانون.

آنها که در مقابل معلمان ایستادند، شاید فراموش کرده اند نیروی کار یک جامعه محور اصلی  تعادل و پایداری جامعه است. شاید نمی دانند مشارکت دادن نیروی کار و نمایندگان قانونی آنها در تصمیم گیری ها، به رسمیت شناختن تشکل های برآمده از آنها و تحمل اعتراض قانونی آنها، از ملزومات اصلی یک جامعه مدنی پیشرفته و مترقی است. وقتی نیروی کار نتواند حقوق قانونی خود را مطالبه کند، وقتی سهمی متناسب از ثروت و قدرت در جامعه نداشته باشد، وقتی سرکوب جنبش های مدنی تداوم داشته باشد، چه نتیجه ای حاصل خواهد شد؟ سیستمی که فعالیت و کنش صنفی را تجاوز به حریم امنیت خود می داند، در نهایت، راه به کجا می برد، سیستمی که دبیر کل کانون صنفی معلمان را یک متهم امنیتی می داند!

بی شک آن که به خشونت دست می یازد، همیشه مغلوب میدان است. معلمان سی و یکم تیر آمده بودند، دو ساعت، در مقابل خانه ملت، در سکوت تجمع کنند، آمده بودند تا با پلاکاردهایشان حقوق بدیهی خود را به نمایش بگدارند و مطالبه کنند، اما خشونت در مقابل مدنیت، تمام قد ایستاده بود، خشونتی که تهدید می کند، احضار می کند، بازداشت می کند، فرمان عقب گرد می دهد اما در نهایت شکست می خورد، در انتها با باتوم و دستبند و شیشه های دودی ون های مستقر در گوشه و کنار میدان ها، پای اقرارنامه شکست خود را امضا می کند.

خشونت شکست  می خورد، چرا که تا چه زمان می توان جنبشی که بر محور قانون و مطالبات مدنی شکل گرفته است را سرکوب کرد، به راستی تا کی می توان به معلمان، به این قشر شریف و زحمتکش ملت، فرمان ایست داد.

خشونت در مقابل مدنیت شکست خورده است، چرا که آن چه معلمان می خواستند بگویند و بخواهند، اعتراضی بود که به خوبی شنیده شد، اعتراضی که ادامه خواهد داشت، صدایی که خاموش نمی شود، شعله ای که فروکش نمی کند، صدایی که اصلا خاموش شدنی نیست، همان صدایی که پنبه در گوش فرو بردگانی که مقابل ملت و خانه ملت صف کشیده اند نیز به خوبی شنیده اند، فریادی که نوای آن در گوش همگان پیچیده است:

“همکاران دربندمان را آزاد کنید”

“آموزش را کالایی نکنید”

“معیشت، منزلت حق مسلم ماست”

و ………………………

2 نظر

  1. بدون شک خشونت در مقابل مدنیت و فرهنگ ، هیچگاه حرفی برای گفتن نداشته و همواره محکوم به شکست است . این واقعیت را در جای جای تاریخ بشریت ، به وضوح می توان مشاهده نمود . تجمع 31 تیرماه همکاران در مقابل مجلس و نیز تجمعات و اعتراضات گذشته ی معلمان ، همواره نمادی از مدنیت و حرکت در مسیر قانون در سطح جامعه را به خوبی نشان داده است . ادامه ی هر چه بهتر و بیشتر این رویکرد منطقی ، مطمئناً آثار و تبعات ارزشمندی را برای جامعه ی معلمی به دنبال خواهد داشت . بر این اساس برگزاری تجمعات و تحصنات بعدی ، الزاماً و باید در دستور کار تمام معلمان کشور قرار گیرد . . به امید اتحاد و غلبه بر بیعدالتی و ستم . . .

  2. متنی بی نظیر بود وروحم را جلا داد. پرتوان باشید .درکنار هم ادامه می دهیم نمی گذاریم که صدایتان خاموش شود ویا شنیده نشود .تا پای جان ایستاده ام . با مهر واحترام