سرخط خبرها
خانه / جنبش های مدنی جهان / رابطه میزان مشارکت اجتماعی کارگران و نرخ بی عدالتی اجتماعی
رابطه میزان مشارکت اجتماعی کارگران و نرخ بی عدالتی اجتماعی

رابطه میزان مشارکت اجتماعی کارگران و نرخ بی عدالتی اجتماعی

حقوق معلم و کارگر

نتایج تحقیقات کنفدراسیون جهانی اتحادیه های صنفی (ITUC) نشان می دهد میزان عضویت کارگران در اتحادیه های صنفی در طول دهه های گذشته کاهش یافته است و دقیقا به همین دلیل است که سهم ثروت ده درصد بالای جوامع به طور مستمر افزایش پیدا کرده است.

پرسش اساسی این است که آیا رابطه ای بین کاهش مشارکت مدنی نیروی کار و افزایش نرخ نابرابری وجود دارد؟ پاسخ روشن است: قطعا این رابطه برقرار است.

این رابطه کاملا مستقیم و خطی است.

نتایج تحقیقات انستیتوی جهانی سیاست گذاری های اقتصادی (Economic Policy Institute)  این رابطه را به روشنی تبیین کرده است. هرچه نرخ عضویت کارگران در اتحادیه ها کاهش یافته، سهم ده درصد بالای جوامع از ثروتهای ملی افزایش یافته است. نرخ اتحادیه گرایی در جهان در سال 2014 حدود 11 درصد است، این نرخ در 2015 نیز ثابت مانده است. در همین حال سهم مادی ده درصد بالای جامعه به بالاترین میزان خود از سال 1917 رسیده است. در مقابل، بالاترین میزان اتحادیه گرایی در جهان به سال 1945 و برابر با 33.4 درصد برمی گردد که در همین سال، سهم ثروت دهک بالا فقط 32.6 درصد بوده است.

و اما علت چیست؟

وقتی نیروی کار متشکل می شوند، قدرت جمعی بیشتری پیدا می کنند و در نتیجه سهم بیشتری از رشد اقتصادی جامعه نصیب آنها می شود. اما زمانی که کمتر سازمان یافته هستند، قدرت چانه زنی کمتری برای افزایش دستمزدها و بهره بردن از ثروت های ملی دارند.

ارتقاء سطح معیشتی نیروی کار به طور مستقیم، به میزان قدرت جمعی آنها و توان کنش مشترک برای بالا بردن دستمزد و مزایا بستگی دارد.