سرخط خبرها
خانه / معلمان / روز قلم در تقویم، قلم زدن همچنان ممنوع!
روز قلم در تقویم، قلم زدن همچنان ممنوع!

روز قلم در تقویم، قلم زدن همچنان ممنوع!

نسرین هزاره مقدم

 

در تقویم رسمی ایران، روز چهاردهم تیرماه روز قلم است. این روز در سال 1381 پس از پیشنهاد انجمن قلم ایران و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی به ثبت رسید.

تعیین روز قلم از جانب نهادهای دولتی و با توصیه یک انجمن نیمه فرمایشی و نیمه وابسته، ارج نهادن به جایگاه واقعی قلم و اندیشه نیست، این حرکت فقط ظاهر شدن نمایشی گروهی است در لباس منادیان فرهنگ و نامگذاری روزی از تقویم برای بزرگداشت کسانی که به قصد تقرب قلم می زنند. نوشتن به قصد تقرب یعنی نوشتن با هدف کسب جوایز ادبی رنگارنگ در مناسبت های “سیاسی”، یعنی نفی استقلال قلم، یعنی ترویج و تشویق شکل مدرن مدیحه سرایی.

وقتی که سالهاست سلاح آخته ای به نام سانسور و حذف،  بالای سر قلم جولان می دهد، وقتی که کانون نوسیندگان ایران که در سال 1347 خورشیدی به عنوان نخستین تشکل صنفی و دموکراتیک اهل قلم فعالیتش را آغاز کرد، همچنان حیات قانونیش به رسمیت شناخته نمی شود و با وجود این که در طول سالهای اخیر، تاثیرگذارترین و برجسته ترین آثار ادبی از خامه اعضای همین کانون بر صفحه سفید کاغذها چکیده است،نهادهای دولتی  انجمن قلم را مرجع تعامل می دانند و با اتکا به پیشنهاد آنان، روز قلم را در تقویم “ملی” ثبت می کنند، نمی شود گفت که چه مقدار این نام گذاری ها اصالت دارد و چقدر مقدار می توان به این صله های ارباب منشانه جورواجور اعتماد کرد.

اما می شود به همین بهانه یادی کرد از همه قلم های خاموش، از همه آنهایی که با هزار قصه نگفته در حافظه بی نظیرشان ناجوانمردانه چهره در خاک کشیدند، از سعیدی سیرجانی، از مختاری و پوینده.

می شود یادی کرد از قلم های ممنوع، از آنها که نوشتند و خط زدند و باز نوشتند، اما چیزی از دروازه های سانسور نگذشت و عایدی از نوشته های آنها نصیب جامعه نشد. خیلی هاشان عطای نوشتن را به لقای سانسورچی بخشیدند و قلم بر زمین گذاشتند.

نوشتن زیر سایه سرکوب و نظارت حاصلی ندارد جز تحریف تاریخ، جز ماندگار شدن ناراستی. همانطور که سلطان محمود غزنوی واقعا آن چیزی نبود که بیهقی توصیف می کند و چهره ای نیز که منوچهری از  سلطان مسعود غزنوی ساخته ، قلب و دروغین است، بخشی از زمانه ما هم در نوشته های از زیر تیغ سانسور بیرون آمده، همچنان ناگفته خواهد ماند.

روز قلم چهارده تیر است، اما روز واقعی قلم روزی است که اندیشیدن ممنوع نباشد، روزی که معلمان که قلم به دستمان دادند و با هزار جور و مرارت نوشتن را آموزگاری گردند، زندانی نباشند. روزی که هیچ روزنامه نگاری به جرم گفتن از کاستی ها، فصل های زندان را نشمارد. روز قلم روزی است که سرنوشت اهل قلم، حبس و تبعید و بیکاری نباشد. روز قلم روزی است که قلم ها را نشکنند.

چهاردهم تیر را منت گذاشتند و به نام روز قلم در تقویممان ثبت کردند، اما وقتی به تاریخ قرن ها نوشتن زیر سایه ممنوعیت نگاه می کنیم،با هزار افسوس از خودمان می پرسیم، روز “آزادی قلم” کی فراخواهد رسید؟؟؟