سرخط خبرها
خانه / مقالات / زبان پارسی عامل همبستگی ایرانیان
زبان پارسی عامل همبستگی ایرانیان

زبان پارسی عامل همبستگی ایرانیان

زبان رسمی هر کشور به شکلی قانونی و ملی جهت ساماندهی ارتباطات و امور رسمی انتخاب شده است.بی گمان زبان جزء مولفه های اصلی فرهنگ هر جامعه به شمار می آید. زبان پارسی، زبان رسمی کشورهای ایران ، تاجیکستان و یکی از دو زبان رسمی افغانستان  است و در ازبکستان نیز زبان رایج است.این زبان مدتها در آسیا به عنوان زبان میانجی به کار می رفته ودر زمان حکومت گورکانیان حتی در هند نیز زبان رایجی بوده است. انگلیس و روسیه در طول دوران استعمار در هند و افغانستان پارسی زدایی کردند. در حال حاضر،در جهان حدود 120 میلیون نفر پارسی گویند.بیشتر پارسی زبانان در ایران هستند.پس از ایران افغانستان،تاجیکستان و ازبکستان قرار دارند.البته پارسی “گویش وران” دیگری نیز در هند و پاکستان دارد.

در نشست ادبیات جهانی، زبان پارسی به دلیل ادبیات پر مایه ، درونمایه باستانی و این ویژگی که در آخرین هزاره عمر خود کمترین تغییر را داشته در کنار زبانهای لاتین،یونانی و سانسکریت به عنوان زبان کلاسیک دنیا برگزیده شد.این زبان در دل خود مایه ورترین سامانه سرودینه جهان را پدید آورده که حاصل آن پرورش دانشمندان و سخنوران سترگ و شاعران بی بدیلی چون فردوسی،خیام،مولوی،حافظ،سعدی،ابن سینا،دکتر حسابی و … بوده است.

   در دنیای مجازی، پارسی بین پانزده زبان پر کاربرد گستره ی  وب به شمار می رود و از ارکان هویت ایرانی است.امروزه صدها کانال اینترنتی ،شبکه های رادیویی و تلویزیون های گوناگونی در پخش از زبان پارسی استفاده می کنند.از نظر تنوع ضرب المثل و حکایات در بین پنج زبان برتر جهان قرار دارد.لغتنامه های دهخدا در 18 جلد و معین در 6 جلد نشان از غنی بودن این زبان دارد..

      برخی به دنبال ایجاد گسست بین اقوام ایرانی هستند و با مرزبندی بین ترک و کرد و لر و بلوچ و … قصد آسیب رساندن به همبستگی ایرانیان دارند. زبان پارسی آمیزه ای از چند زبان ایرانی ست بنابراین این زبان در ایران ویژه ی تیره ی خاصی( ملت پارس )  نیست بلکه ایرانیان پارسی زبانند. البته در کشور ما استانی به نام فارس وجود دارد که نه همه ی مردمانش پارسی زبانند نه همه ی بازماندگان پارسیان در آن جا قرار ندارند. بیشتر گسترش زبان پارسی به کمک امیران ترک انجام گرفته است.

        شاید انگیزه نام گذاری پارسی روی این زبان  این بوده که سرزمین ایران مدتها پارس نامیده می شده است تا جایی که بلاذری در کتاب فتوح البلدان در شرح فتح آذربایجان از مردم آذربایجان به نام پارسیان یاد می کند.در درازنای زمان نام پارس بر سرزمین ما نهاده شده بود و در سال 1935 بر پایه درخواست دولت وقت در سازمان ملل ، برای آن نام ایران پذیرفته شد.

 تا کنون مردم ایران با حفظ زبان پارسی و فرهنگ نازشخیز ایرانی از میان جنگ ها و یورش ها در درازنای زمان همبستگی خود را حفظ کرده اند. گسترش فرهنگ ایرانی و پاسداری از آن به کمک زبان پارسی انجام گردیده است تا جایی که چکامه سرایانی چون خاقانی و نظامی آذری بودند ولی پارسی می سرودند. بسیاری از فرمانروایان ایران زبان مادریشان پارسی نبود ولی زبان رسمی را پارسی اعلام کردند.

در نتیجه،همه ی  ما ضمن ارج نهادن به زبانهای مادری گوناگون ایران زمین، باید بکوشیم تا  زبان پارسی که زبان رسمی کشور است را به عنوان عامل همبستگی حفظ نموده و در رشد فرهنگ ناب ایرانی همت گماریم. 

(اسماعیل عبدی- دبیرکل کانون صنفی معلمان)