سرخط خبرها
خانه / جنبش های مدنی جهان / متن سخنرانی اسماعیل عبدی، دبیر کل کانون صنفی معلمان در کنفرانس بین المللی معلمان در ترکیه
متن سخنرانی اسماعیل عبدی، دبیر کل کانون صنفی معلمان در کنفرانس بین المللی معلمان در ترکیه

متن سخنرانی اسماعیل عبدی، دبیر کل کانون صنفی معلمان در کنفرانس بین المللی معلمان در ترکیه

با تشکرفراوان از اگیتیم سن بابت دعوت در این همایش بین المللی. با عرض پوزش به علت کمبود وقت مسائل را به صورت تیتروار عرض میکنم.

من اسماعیل عبدی هستم دبیر کل کانون صنفی معلمان نماینده 45 تشکل صنفی غیر دولتی در ایران با نام شورای هماهنگی کانونهای صنفی معمان کشور CCITTA.

من حامل پیام تسلیت معلمان و کارگران ایران برای فاجعه غم انگیز معدن سوما هستم. باید بگویم معلمان و کارگران در ترکیه تنها نیستند و ما در کنار آنها هستیم.

اما در مورد وضعیت ایران: کانون های صنفی و سندیکاهای کارگری توسط حاکمیت به شدت سرکوب و محدود شده اند. در حالیکه شورای هماهنگی کانون های صنفی معلمان ایران عضو رسمی سازمان جهانی معلمان هست، ولی در داخل ایران برخوردها متفاوت و متاسفانه قهرآمیز است.

پس از اعتراضات گسترده معلمان ایران در سال 2006 در جلوی پارلمان که به دعوت شورای هماهنگی کانون صنفی معلمان ایران صورت گرفت پرونده معلمان ایران به بخش امنیتی دادگاه برده شد.

معلمان صنفی و فعالان زیادی با احکام سنگین زندان مواجه شدند که من نام چند نفر را اینجا میبرم: رسول بداقی (6 سال)، نبی الله باستان فارسانی (6 ماه)، هاشم خواستار (دوسال و یک ماه)، علی اکبرباغانی (6 سال و ده سال تبعید به زابل)، علی اصغر ذاتی (دو سال)، عبدالله مومنی (چهارسال و نه ماه)، محمد داوری (پنج سال)، اسماعیل عبدی (ده سال)، محمود بهشتی لنگرودی (5 سال)، علیرضا هاشمی (5 سال)، علی پورسلیمان (یک سال) و مسعود کردپور (سه سال).

برخی از معلمان نیز تبعید شدند که من نام چند نفر را میبرم: نبی الله باستان فارسانی 5 سال)، علی صادقی (2 سال)، پیمان نودینیان (2 سال)، مختار اسدی (2 سال)، نادر قدیمی و محمد توکلی (یک سال) و اسکندر لطفی (سه سال).

در سال 2009 فرزاد کمانگر، یک معلم کرد در ایران اعدام شد و ایران و بخصوص کردستان غرق در ماتم و ناراحتی شدند.

همیشه زندان، تبعید، تحقیر و بازداشت حاصل برخورد حاکمیت با تشکل های صنفی در ایران بوده است.

آموزش و پرورش در ایران همواره کسری بودجه داشته است و ما نسبت به مسئله فقر و تاثیر منفی آن بر آموزش نگران هستیم.

در تمام دوره ها به ویژه 8 سال دوره ی آقای احمدی نژاد، بدهی های زیادی در آموزش و پرورش برجای مانده است.

تغییرات پی در پی درونمایه های کتاب های درسی، ورود ایدئولوژیک حاکمیت در کتاب های درسی و امنیتی کردن آموزش و پرورش در سال های اخیر بسیار زیاد بوده است.

توزیع نامتناسب امکانات آموزشی به ویژه برای مدارس کردستان و سیستان وبلوچستان در نوار مرزی ایران موجب مشکلات بسیار زیادی برای آموزش و پرورش بوده، از جمله آتش سوزی در روستای شین آباد کردستان و کشته شدن برخی از دانش آموزان که حتی حق “تحصیل زبان مادری” خود را ندارند.

در گزینش معلمانی که جزو اقلیت های مذهبی هستند به ویژه معلمان اهل سنت، مسائل سیاسی لحاظ می شود.

ما معتقدیم هیچ جامعه ایی از سطح معلمان خودش بالاتر نمی رود و اینکه دولت باید برای معلمان ارزش بیشتری قائل بشود.

ما تلاش میکنیم در ایران وضع بهتری را برای معلمان ایجاد کنیم. زندان می رویم، سرکوب می شویم ولی هرگز تسلیم نمی شیم.

بسیار سپاسگزاریم و دست شما را به گرمی می فشاریم.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

We greatly thank Egitim Sen for your kind invitation and I do apologize for referring to the problems briefly due to the shortage of time.

I am Ismaeil Abdi the director and representative of forty five non-governmental teachers’ trade unions:  CCITTA (Coordinating Council of Iranian Teachers Trade Association).

I want to offer you deepest condolences from Iranian Trade Unions for the disaster of Soma mine. Turkish Trade Unions and teachers are not alone and we are standing beside them.

Current situation in Iran: The assemblies of trade unions and labor syndicates have been suppressed and limited extremely and continuously by the government.

Although CCITTA is a member of EI, they are still behaved with cruelty and violently.

After the mass protest of teachers in front of the parliament for the sake of injustice in 2006 which was actually managed and invited by the CCITTA itself, teachers and their documents started to be considered as a security problem by regime.

Many Union activists and teachers were given prison sentences; some of them were:  Rasoul Badaghi (six years), Mahmoud Bagheri (four and half years), Nabiollah Bastan Farsani (six months), Hashem Khastar (two years and one month), Ali Akbar Baghani (six years), Ali Asghar Zati (twoyears), Abdollah Momeni (four years and nine months), Mohammad Daavari (five years), Ismaeil Abdi (ten years), Mahmoud Beheshti Langroudi (five years), Alireza Hashemi (fiveyears), Ali Pour Soleiman (one year) and Masoud Kordpour (three years)

And some of them were exiled to the other cities in Iran such as Nabiollah Bastan Farsani (five years), Ali Sadeghi (two years), Peiman Nodinian (two years), Mokhtar Asadi (two years), Nader Ghadimi  & Mohammad Tavakoli(one year) and Iskandar Lotfi (three years).

ّ Farzad Kmangar was hanged and put Iran and especially Kurdistan into deep grief five years ago.

Prison, exile, contempt, and dismissing from teaching have been some of the government’s behavior toward the Union through these years.

The educational system of Iran has continuously encountered with fund shortage problem; therefore, we are deeply concerned and worried about poverty and its effects and consequences on the educational system.

In all presidential periods and especially the last eight years presidency of Ahmadinejad, the government has brought about a huge amount of debt.

We have always witnessed and still do frequent and non-stop changes and censorship in educational books.

We have the ideological entrance of the government in educational books and the educational system has been regarded as a security issue by the regime as well.

The inappropriate division and allocation of educational facilities and equipment especially for deprived borderline provinces such as Kurdistan and Sistan & Balouchestan has created major problems such as the fire incident of Shinabad village school which led to the death and injury of some of the kurd school children who like all the Kurdish students didn’t and still don’t have the permission of education in their mother tongue as well.

We believe that the intellectual level of societies depends on its teachers greatly and that the government of Iran has to value and respect its teachers.

We are making a huge effort to improve the living and social situation of Iranian teachers. We will go to prison, we will be suppressed, but will never surrender and kneel down.

v