سرخط خبرها
خانه / معلمان / مطالبات برآورده نشده معلمان حق التدریس و غفلت مسئولان آموزش و پرورش
مطالبات برآورده نشده معلمان حق التدریس و غفلت مسئولان آموزش و پرورش

مطالبات برآورده نشده معلمان حق التدریس و غفلت مسئولان آموزش و پرورش

رضا مسلمی

در روزهای گذشته معلمان حق التدریس برای چندمین بار در مقابل مجلس شورای اسلامی تجمع اعتراضی برگزار کردند. این تجمعات که در طول ماههای گذشته نیز مسبوق به سابقه بوده است، چند مطالبه اصلی و کلیدی را دنبال می کند.

یکی از مهمترین مطالبات این پرسنل آموزشی کشور، تثبیت جایگاه شغلی و خروج از وضعیت بلاتکلیفی و تأمین امنیت شغلی است. در شرایطی که وظیفه  بخش گسترده ای از آموزشِ دانش آموزان کشور بر دوش این معلمان گذاشته شده، آنها از کمترین حقوق شغلی نیز محرومند.

در سراسر کشور و به خصوص در مناطق محروم معلمانی هستند که با وجود سختی شغل و خدمت در کم امکانات ترین فضاهای آموزشی مجبورند با حق الزحمه ساعتی آموزش و پرورش بسازند و دم برنیاورند. این معلمان در سه ماه تابستان و تعطیلات نوروز دریافتی ندارند وگرچه از اواخر دهه هشتاد مصوب شده است که حق بیمه برای معلمان حق التدریس واریز شود اما همچنان این معلمان حق بیمه کامل دریافت نمی کنند و اگر قرار باشد و بخواهند از مزایای بازنشستگی برخوردار شوند باید خیلی بیشتر از سی سال به همین شیوه، کار تدریس را ادامه دهند.

خواسته اصلی این معلمان بسیار ساده است: اگر ما معلم هستیم و آموزش را بر عهده گرفته ایم، چرا وزارتخانه ای که متولی این امر، یعنی آموزش و پرورش است، در قبال وضعیت شغلی و معیشتی ما تا این حد غیر مسئولانه عمل میکند.

با توجه به اعلامِ مركز اطلاع رساني و روابط عمومي وزارت آموزش و پرورش، در حال حاضر در این وزارتخانه حدود 750 هزار بازنشسته وجود دارد و هر ساله بین 40 تا 60 هزار نفر به این افراد افزوده می شود، چرا هیچ تلاشی برای  جایگزینی و جذب معلمان حق التدریس انجام نمی شود؟

اگر بخواهیم جوابی برای این سوال بیابیم باید به غفلت مسئولان امر رجوع کنیم. این غفلت نه تنها معاش بخشی از کارکنان آموزشی کشور را هدف گرفته است، بلکه به راحتی مقوله آموزش با کیفیت را نیز زیر سوال برده است. وجود معلمانی که برای حداقل ها، بارها تجمع کرده و پاسخی نگرفته اند گواه بر این است که مسئولان آموزشی به مساله آموزش کیفی که بدون تردید در گرو رفاه معیشتی و سلامت روانی معلمان است اهمیتِ در خور و شایسته ای قائل نیستند.

این  بی توجهی، عواقب دیگری نیز در بردارد و آن این که بعضا معلمان رسمی نیز جایگاه خود را بالاتر از حق التدریسی ها می دانند و در محیط های آموزشی و حتی در ساماندهی نیروها، معلمان حق التدریس در اولویت های پایین قرار می گیرند.

حال برای این که مسئولان به این قشر از نیروهای آموزشی کشور توجهی به سزا داشته باشند و مجبور شوند که به اوضاع نابسامان حق التدریسی ها توجه کنند، شاید یک راه حل اتحاد معلمان رسمی و غیر رسمی در دفاع از مطالبات معلمان حق التدریس باشد. بایستی این معلمان حق التدریس در تشکل های صنفی معلمان حضور و فعالیت داشته باشند و این تشکل ها خواسته های آنها را در اولویت مطالبات صنفی خود قرار دهند.