سرخط خبرها
خانه / کارگران / چگونه ممکن است حوادث کاررا به حداقل ممکن رساند؟
چگونه ممکن است حوادث کاررا به حداقل ممکن رساند؟

چگونه ممکن است حوادث کاررا به حداقل ممکن رساند؟

رضاشیرازی

طی هفته های گذشته بیش از ده تن از کارگران ایران در اصفهان و عسلویه به کام مرگ کشیده شدند،.نه دولت مردان حاکم درایران ونه مسئولین سازمان تعاون و کار و امور اجتماعی، کلا هیچ یک از مسئولین خم به ابرو نیاوردند! ظاهرا نیروی کار ایران را می توان براحتی به هیچ انگاشت!؟

نیروی کار ایران به رغم کمیت چند میلیونی اش به دلیل عدم سندیکای سراسری هم اکنون از قدرتی برخوردار نیست تا بتواند در مقابل بلوک ثروت و قدرت حاکم در ایران بایستد و از حق و حقوق انسانی و اجتماعی اش قاطعانه دفاع کند.

نیروی کار ایران سازمان یافته نیست تا بتواند اعتراضات و اعتصابات سراسری به پاکند. از طرفی باید پذیرفت که اعتراضات پراکنده او کارساز نیست و بخش های دولتی و شبه دولتی و خصوصی از این اعتراضات واهمه ندارند. زیرا به خوبی تجربه کرده اند که مبارزات نیروی کار خصلت تدافعی دارد و آنرا با تکیه به قوه قضائیه و دادگاههای انقلاب می توانند سرکوب و اوضاع را آرام کنند.

بهرحال باید این واقعیت را پذیرفت که جنبش کارگری ایران همچنان دارای ضعف است و آسیب شناسی آن از اهم مسائل حامیان واقعی طبقه کارگر ایران است.

شاید به دلیل ضعف و کاستی های جنبش کارگری ایران است که حوادث کار در ایران و مرگ ده ها و صدها تن از کارگران طی سالهای گذشته نه تنها اخبار تکاندهنده ای محسوب نمی شود. بلکه به هیچ وجه حرکتی سراسری در مقابل  این فاجعه بوجود نمی آید تا باعث بیداری عمومی، لااقل در بین نیروی کار گردد. در همین چهارچوب است که در اواخر بهمن ماه خبر مرگ هشت کارگر ساختمانی در اصفهان و شش تن از کارگران در عسلویه تنها چند ساعتی در اخبار خبرگزاری های رسمی و دولتی و خبرگزاری نیمه رسمی ایلنا مطرح شد و برخی از تشکلات رسمی کارگری صرفا با اعلام انزجار از وضعیت نابهنجار امنیت جانی کارگران ابراز تاسف کردند. همین و بس.

براستی ما به عنوان حامیان نیروی کار در مقابل این درد مزمن و انسان کش جدای از اظهار تاسف و اعلام همدردی با بازماندگان آنان، جدای از آنکه احساسات انسانی امان جریحه دار شده باشد و جدا از آنکه ذره ذره وجودمان را غم و اندوه دربرگیرد و به روشنی اعلام کنیم که در ایران طبقه فرودست و کارگران در تمامی بخش ها جز مشقت و سختی رنج زندگی و نداشتن آینده ای روشن و گاها مرگ دلخراش آیا راه دیگری هم داریم؟ در اصل باید بتوانیم برای جلوگیری از افزایش حوادث کار، راه کارهای مشخصی را طراحی و برآن اساس بخش بازرسی سازمان تعاون و کار و اموراجتماعی را بطور دائم مورد نقد و ارزیابی قرار دهیم، تا شاید بدین وسیله از گسترش  فاجعه روز افزون حوادث کار جلوگیری کنیم.

برای تحلیل گران مسائل کارگری ایران، حوادث کار جزء مسائلی است که از چند برش و زاویه می تواند مورد توجه قرار گیرد؛

یکی از برش و زاویه قوانین بازرسی ایمنی کار است. در این عرصه همانطور که در بررسی آبان ماه سال نود دو در یادداشت «حوادث کار در ایران» توضیح دادیم، ما معمولا با عدم اجرای قوانین امنیت کار مواجه هستیم و همچنین با عدم کافی نیروی های بازرس و بعضا با  زیرپاگذاشتن قوانین موجود و مهمتر از همه آنها هم قانون گذار و هم مجری قانون و صد البته وزارت تعاون و کار و امور اجتماعی هیچ مسئولیتی را در مقابل مرگ کارگران نمی پذیرند؛

«در اصل صدها حادثه هنگام کار که در اقصی نقاط کشوربطور روزانه بوقوع می پیوندد، سازمان های ذی ربط باید پاسخ گو باشند و ابن امر هنگامی محقق خواهد شد که مطالبه جلوگیری و مقابله با حوادث کار به یکی از محورهای مطالباتی نیروی کار مبدل شده باشد. بدین معنا که سندیکاهای کارگری و انجمن های مستقل نیروی کار و کلا تشکلات مستقل بخش های متعدد نیروی کار در ایران با دامن زدن به مطالبه کاهش و جلوگیری از حوادث کار و تاکید به بازرسی دائم و واقعی از مراکز صنعتی و بخش مسکن …، امر صیانت از حیات نیروی کار را به یک مطالبه اصلی و سراسری مبدل کنند. برای این مهم فعالین کارگری و از طرفی دیگرفعالان حامی نیروی کار با آسیب شناسی قوانین حفاظت فنی و بهداشت کار و نقد و ارزیابی واقعی از موضوع بازرسی و انتقال تجارب دیگر کشورها در خاورمیانه و جهان شاید بتوانند نخستین گام های اولیه را در این زمینه بردارند.

ما مدعی شدیم که قوانین نه اعمال می شود و نه حساسیت چندانی برای اعمال آن جهت جلوگیری از حوادث کار در ایران وجود دارد. برای اثبات این ادعا شما می توانید به فصل چهارم قانون کار ایران که مختص به دو بخش حفاظت فنی و بهداشت کار بعلاوه امر بازرسی ست، رجوع کنید. با مطالعه فصل چهارم قانون کار ایران پی خواهید برد که در ایران امروز روند جاری و گسترده حوادث کار به درستی نشان می دهد که مسئولین و نهادهای ذی ربط حتی به قوانینی که درنظام جمهوری اسلامی مورد تصویب رسیده است، وقعی نمی نهد.»

 

برش و منظر دیگری که تحلیل گر مسائل کارگری ایران در عرصه حوادث کار در مراکز صنعتی و معادن و بخش مسکن و … باید مدنظر قرار دهد پیوند امنیت جانی نیروی کار ایران با مسئله امنیت شهروندی در ایران است بدین صورت که در تحلیل امنیت جانی نیروی کار در کادر امنیت شهروندی در یادداشتی که در آذرماه امسال نوشتیم مورد تاکید قرارگرفت که؛

« امنیت جانی کارگران در حقیقت در چهارچوب و زمینه وجود امنیت جانی در ایران قابل درک و فهم است. با این وجود  امنیت جانی نیروی کار یکی از مطالبات واقعی تشکلات و اتحادیه های کارگری در ایران می تواند باشد. اما از آنجائیکه جمهوری اسلامی امکان هرگونه برپایی تشکلات مستقل سراسری کارگری از نیروی کار را سلب کرده است و از طرف دیگر ارگانهای رسمی و دولتی بویژه سازمان تعاون و کار و امور اجتماعی در حوزه تامین بازرسی های دوره ای و واقعی نه نمایشی در اماکن کار ،دارای برنامه روشن و جدیت کافی را  فاقد است. بعلاوه تشکلات رسمی کارگری در ایران این امر خطیر را کاملا نادیده گرفته اند. به همین دلائل است که با تاسف باید اقرار کرد که نیروی کار ایران تلفات سنگینی از این بابت متحمل شده و خواهد شد.»

ختم کلام؛

این واقعیت را نمی توان انکار کرد که جنبش کارگری ایران تا کنون طی سالهای گذشته نتوانسته است در عرصه تقلیل حوادث کار تاثیرگذار باشد و آنرا به یک مطالبه عمومی در میان نیروی کار بویژه در بخش مسکن که بیش از شصت درصد از حوادث کار در آن رخ می دهد، مبدل کند. شاید مطالبات عمده تر و به تعبیری دیگر انباشت مطالبات، افکار و اذهان فعالین کارگری را به خود مشغول کرده است و کمتر به موضوع حیاتی و پراهمیت تقلیل حوادث کار پرداخته شده است. در این مسیر اصلی ترین کار، فشار روز افزون و دائمی به سازمان تعاون و کار و اموراجتماعی است تا از این طریق شاید بخش بازرسی این سازمان در افزایش پرسنل، برای بازرسی دائمی و بی وقفه و بابرنامه از مراکز کار،اقدام کند. از طرفی دیگر بطور واقعی و نه نمایشی امر بازرسی در مراکز کار را جدی بگیرد. تا جائیکه در هر حادثه ای در محیط کار، بازرسان و سازمان متبوع آنان بعلاوه کارفرما باید مورد مواخذه جدی قرار گیرند. هر چند که ما به خوبی می دانیم که صاحبان سرمایه و کارفرمایان ایران از طرف حاکمیت حمایت می شوند و به همین علت باید اقرار کنیم تا رسیدن به این هدف راه درازی در پیش داریم.

 

 

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*