سرخط خبرها
خانه / کارگران / یک سوال اساسی: ایران چگونه به عنوان عضو هیات مدیره سازمان جهانی کار (ILO) انتخاب می شود؟؟؟
یک سوال اساسی: ایران چگونه به عنوان عضو  هیات مدیره سازمان جهانی کار (ILO) انتخاب می شود؟؟؟

یک سوال اساسی: ایران چگونه به عنوان عضو هیات مدیره سازمان جهانی کار (ILO) انتخاب می شود؟؟؟

«کاظم فرج‌اللهی»، یک فعال حقوق صنفی کارگران، یکم بهمن ماه،  در رابطه با انتخاب ایران برای دومین بار به عنوان عضو هیات مدیره سازمان جهانی کار، به خبرنگار ایلنا می‌گوید: نمایندگان دولت ایران‌‌ در حالی عضو اصلی هیات مدیره این سازمان هستند و معاون وزیر کار در حالی به یکی از مهم‌ترین وظایف این هیات مدیره یعنی نظارت بر الحاق اعضا به مقاوله نامه‌های بنیادین و اجرایی کردن آن‌ها تاکید می‌کند که دولت ایران خود تاکنون به دو مقاوله نامهٔ بنیادین شماره ۸۷ و ۹۸ که هردو مصوبهٔ ژوئن سال ۱۹۴۸ هستند نپیوسته است. مقاوله نامه شماره ۸۷ بر آزادی انجمن‌ها و حمایت از حق تشکل‌های صنفی و مقاوله نامهٔ ۹۸ بر اجرای اصول مربوط به حق تشکل و مذاکرات دسته جمعی تاکید و صراحت دارند.

این فعال مستقل کارگری معتقد است: ایجاد و فعالیت انجمن‌ها و تشکل‌های مستقل کارگری از جمله سندیکا‌ها و اتحادیه‌ها در تعیین حدود منافع و دفاع از حقوق اقتصادی و اجتماعی کارگران و یا به گفته دیگر در بهبود شرایط زندگی و موقعیت اجتماعی طبقهٔ کارگر نقشی بسیار مهم و تعیین کننده دارد. تدوین و تصویب این دو مقاوله نامه نتیجه تلاش‌ها و مبارزات طبقه کارگر در عرصهٔ جهانی در دوره‌های متعدد تاریخی بویژه سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم و سال‌های آغازین پس از آن بوده است.

 

روابط عمومی وزارت کار،سیزدهم خرداد ماه امسال اعلام کرده بود ایران به عنوان عضو اصلی هیات مدیره سازمان بین المللی کار (ILO) انتخاب شده است. در همان تاریخ، خبرگزاری فارس گزارشی در این مورد منتشر کرد. در متن این گزارش، به نقل از علی ربیعی، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی آمده است:

“این سمت بسیار مهم است، چرا که سازمان بین المللی کار یک مجمع مهم بین‌المللی است و این فرصت را فراهم می سازد، تا ایران بتواند در عرصه مسائل جهانی کار ایفاگر نقش‌های مهمی باشد. این مجمع موجب می شود تجارب دولت ها و شرکای اجتماعی تبادل شود و ما با حضور در هیات مدیره نقش بیشتری را در عرصه جهانی کار ایفا خواهیم کرد. با تلاش‌های صورت گرفته ایران به عضویت هیات مدیره درآمد و این در عرصه روابط بین المللی نشان دهنده جایگاه مهم جمهوری اسلامی ایران است و می‌تواند مسیر را برای توسعه مسائل مرتبط با کار و اشتغال با سایر کشورها مهیا کند.”

هیات مدیره سازمان جهانی کار متشکل از چه کسانی است؟

هیات مدیره همان کمیته اجرایی این سازمان است که سه بار در هر سال نشست برگزار می کند. وظیفه این کمیته تصمیم گیری در رابطه با این موارد است: سیاست های اصلی ILO، تعیین مهمترین چالش های کارگران جهان برای طرح در کنفرانس های سالانه، تخصیص بودجه های سازمان و انتخاب دبیر کل. این هیات مدیره، 56 عضو دائمی دارد که 28 عضو نماینده دولت ها، 14 عضو نماینده کارفرمایان و 14 عضو نماینده تشکل های کارگری هستند. در این هیات مدیره، ده دولت از کشورهای صنعتی، کرسی ثابت دارند اما بقیه دولت های عضو، هر سه سال یک بار در کنفراس عمومی سازمان از طریق رای گیری انتخاب می شوند.

………………………………………………..

حالا سوال این است که مهمترین سازمان جهانی کارگران، چطور به دولتی مانند ایران نه تنها اجازه عضویت می دهد بلکه اجازه میدهد در انتخابات هیات مدیره شرکت کند، از لابی های خود استفاده کرده و برای دومین بار عضو هیات مدیره شود. در حالیکه به هیچ یک از مقاوله نامه های بنیادین این سازمان پایبند نیست.

سازمان جهانی کار علاوه بر توصیه نامه های غیر الزام آور، 8 مقاوله نامه بنیادین دارد که پایبندی عملی به آنها برای همه اعضا اجباری است:

– آزادی اجتماعات و حمایت از حق سازماندهی کارگران (مقاوله نامه شماره 87)

– آزادی سازماندهی، ایجاد اتحادیه ها و چانه زنی با کارفرما (مقاوله نامه شماره 98)

– منع هر نوع بیگاری و کار اجباری ( مقاوله نامه های 29 و 105)

– منع کار کودکان (مقاوله نامه های 138 و 182)

– منع هر نوع تبعیض شغلی نژادی، قومی و جنسی (مقاوله نامه های 100 و 111)

به نظر میرسد این تعهدات تنها روی کاغذ الزام آور هستند. چرا که ایران نه تنها مقاوله نامه های 87 و 98 را اجرا نکرده، بلکه به هیچ یک از این  8 مقاوله نامه پایه ای، در عمل پایبند نبوده.

پرسش اینجاست که چگونه است  کشوری با سطح ناعادلانه دستمزدها  و  این همه فقر و تبغیض، کشوری که

 در قانون، کار کودکان را ممنوع اعلام می کند اما در عمل، کودکان بسیاری را در خیابان ها و کارگاهها و محیط های ظالمانه و بی قانون مشاغل کاذب و غیررسمی به امان خدا رها می کند

کشوری که همه نوع تبعیض شغلی  در آن بیداد می کند، حقوق کارگران مهاجر را به رسمیت نمی شناسد، اقلیت ها از مزایای شغلی محرومند و زنان کارگر علاوه بر محدودیت های اجتماعی، هر روز و هر سال با قوانین و مصوبات تبعیض آمیز جدید روبرو می شوند.

  کشوری که نمایندگان واقعی کارگران (نه نمایندگان فرمایشی) هیچ جایگاهی در هیچ نوع مذاکراتی از جمله مذاکرات تعیین دستمزدها ندارند و ثمره نمایندگی واقعی، اخراج و تعلیق و حبس است.

 کشوری که کارگرش به خاطر فعالیت سندیکایی در زندان است،  چگونه عضو هیات مدیره سازمان جهانی کار است؟ این چگونه انتخاباتی است که هیچ پیش شرطی برای کاندیداها تعریف نمی کند و الزامات را نادیده می گیرد، چگونه است که در این سازمان عریض و طویل بین المللی ،  این دموکراسی فرمایشی و بی پایه، عدالت را به همین راحتی بلعیده است؟؟

نسرین هزاره مقدم

تهیه گزارش بر اساس اطلاعات

خبرگزاری کار جمهوری اسلامی ایران (ایلنا)

و

وبسایت سازمان جهانی کار (ILO)