سرخط خبرها
خانه / کارگران / متن کتبی پیام جعفر عظیم‌زاده پس از پایان اعتصاب غذا به کارگران و معلمان و همه انسان‌های شریف و آزادی‌خواه
متن کتبی پیام جعفر عظیم‌زاده پس از پایان اعتصاب غذا به کارگران و معلمان و همه انسان‌های شریف و آزادی‌خواه

متن کتبی پیام جعفر عظیم‌زاده پس از پایان اعتصاب غذا به کارگران و معلمان و همه انسان‌های شریف و آزادی‌خواه

جعفر عظیم‌زاده

ادای احترام می‌کنم به جنبش بین‌المللی طبقه‌ی کارگر، به سازمان‌ها واتحادیه‌های کارگری محلی و بین المللی در اروپا و کانادا و استرالیا و همه‌ی نقاط دنیا
ادای احترام می‌کنم به معلمان سراسر کشور، به کانون‌های صنفی معلمان و به فعالین و چهره‌های جسور این جنبش بزرگ
ادای احترام می‌کنم به فعالین مدنی و اجتماعی، به فعالین حقوق بشر و آزادی‌خواه، به زندانیان سیاسی در رجایی‌شهر و اوین و به جنبش دانشجویی که همواره جنبش کارگری و جنبش معلمان را علیرغم هزینه‌های فراوان همراهی کرده‌اند
ادای احترام می‌کنم به تشکل‌ها و نهادهای مستقل کارگری و محافل و جمع‌های کارگری در کارخانه‌ها و یاران عزیزم در اتحادیه‌ی آزاد کارگران ایران که دست در دست هم، دوشادوش کانون صنفی معلمان، خواست پایان دادن به امنیتی کردن اعتراضات صنفی کارگران و معلمان و برداشته شدن اتهامات امنیتی از پرونده‌های فعالان صنفی و مدنی را تبدیل به یک جنبش عظیم کردند.
اما تا آن جا که به مطالبات این جنبش برمی‌گردد باید بگویم هنوز اتفاق در خور تاملی برای تحقق آن‌ها رخ نداده است. هر چند که معلمان بزرگ ما رسول بداقی، اسماعیل عبدی، محمود بهشتی لنگرودی و علیرضا هاشمی آزاد شده‌اند و من امروز در خانه‌ام هستم و این به نوبه‌ی خود شعف‌انگیز است اما هر لحظه امکان این که اسماعیل عبدی و محمود بهشتی و من به زندان بازگردانده شویم وجود دارد. مهمتر از این، هنوز بهنام ابراهیم‌زاده و محمد جراحی در زندان هستند و علیرغم هفت سال حبس توام با رنج و مشقت ناشی از بیماری فرزند بهنام و بیماری محمد جراحی، آنان هنوز آزاد نشده‌اند که بایستی فورا و بی‌قید و شرط آزاد گردند.
به این معنا باید بگویم جنبشی که در طول نزدیک به سه ماه گذشته شکل گرفته است هنوز در آغاز راه و در خوش‌بینانه‌ترین حالت در میانه راهی است که بایستی به آن جایی ختم گردد که کارگران ومعلمان و پرستاران و همه‌ی زحمتکشان قادر به ایجاد تشکل‌های مستقل و سازماندهی و برپایی اعتراضات محلی و سراسری برای دستیابی به مطالبات برحقشان بشوند، بدون این که اعتراضاتشان امنیتی بشود و آنان با اتهامات سنگین امنیتی و زندان‌های طویل‌المدت مواجه گردند.
علاوه بر اینها افزایش دستمزدها مطابق با استانداردهای زندگی امروزی، مزد برابر در ازا کار برابر، حق برپایی تجمع و راهپیمایی، حق برپایی اعتصاب، حق برپایی تشکل مستقل و وجود امنیت شغلی به مثابه حقوق بنیادین کارگران و معلمان، آن مطالبات حداقلی هستند که بایستی متحقق گردند.
من به نوبه ی خود به عنوان یک جز کوچک از جبنش عظیم طبقه کارگر چه در زندان باشم و چه بیرون از زندان، لحظه ای از مبارزه برای تحقق این مطالبات دست بر نخواهم داشت. این مبارزه و تلاش برای دست یابی به مطالباتمان بدیهی ترین حق ماست و هیچ قدرتی نمی تواند این حق را از ما کارگران و معلمان سلب کند و به ما بگوید نان نخواهید و خواهان بهبود شرایط زندگی خود نشوید.
و اما در رابطه با 63 روز اعتصاب غذا که با اسماعیل عبدی عزیز آنرا آغاز کردم مایلم با تاکید بر پیشگامی چهره های جنبش معلمان در اتحاد طبقاتی کارگران و معلمان، اعلام کنم هر چند که در طول این مدت روزهای بسیار سخت و پر مشقتی را پشت سر گذاشتم اما این مدت در عین حال زیبا ترین و پرشکوه ترین روزهای عمر پنجاه ساله من بود. زیبا و پر شکوه به این لحاظ که این اعتصاب با همت کارگران و معلمان، تشکلهای صنفی آنان و فعالین مدنی و اجتماعی و جنبش جهانی طبقه کارگر به یک جنبش بزرگ و نقطه عطفی در تاریخ مبارزه طبقه کارگر ایران تبدیل گردید. جنبشی که به یقین منشا تحولات انسانی و بزرگی در دست یابی کارگران و معلمان و زحمتکشان ایران به مطالبات بر حق شان خواهد شد.
پیام فوق بر اساس متن ویدیویی پیام جعفر عظیم زاده تنظیم شده است و به دلیل مکتوب شدن با نظر خود عظیم زاده معدود نکاتی حذف و یا به آن اضافه شده است.
رونوشت به سازمانهای کارگری و حقوق بشری در سراسر جهان

یک نظر

  1. بوسه بر دستهای توانمند انسانهای آگاه و شریف- جعفر عظیم زاده ، رسول بداقی، اسماعیل عبدی، محمود بهشتی لنگرودی ، علیرضا هاشمی ، بهنام ابراهیم‌زاده ، محمد جراحی و همه ی آزادیخواهان این سررزمین به تاراج رفته که در زندانها وحشیانه ترین ظلم های قرون وسطایی را تحمل می کنند چون غارتگران به تداوم قدرت و چپاول خود اصرار دارند.
    باور کنید آرام و قرار نداریم و همراه با شما در رنج و تحمل شکنجه ایم! نمی دانم کدام زمان این خونهای جوشان جاری خواهد شد ولی….

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*