سرخط خبرها
خانه / دانش آموزان / چند کودک دیگر باید تاوان ندانم‌کاری‌ها و بی‌توجهی‌های مسئولان را بدهند؟
چند کودک دیگر باید تاوان ندانم‌کاری‌ها و بی‌توجهی‌های مسئولان را بدهند؟

چند کودک دیگر باید تاوان ندانم‌کاری‌ها و بی‌توجهی‌های مسئولان را بدهند؟

مهدی فتحی / دبیر ریاضی ناحیه یک سنندج

هنوز پنج ماه از فرو ریختن دیوار کهنه و فرسوده بر سر معلم فداکار “حمیدرضا گنگوزهی” نگذشته است که باز هم در سیستان و بلوچستان از ریختن در و دیوار فرسوده بر سر “فریبا چهاردیواری” کودک 5 ساله ای خبردار می شویم که برای گرفتن کتاب هایش به همراه هم سن و سالان خود با شوق و اشتیاق هرچه تمام تر به مدرسه رفته، و در عالم کودکانه اش سوار بر درب ورودی مدرسه رویای پرواز را تجربه کرد…
حتی دیوار های مدارس سیستان و بلوچستان و بیشتر مناطق محروم کشور از این همه بی عدالتی آموزشی به ستوه آمده اند و دیگر حتی یارای تحمل وزن درب ها و پنجره ها را نیز ندارند، چه برسد به اینکه چند کودک نیز سوار بر درب، تاب تاب و رویا پردازی کنند. درب آهنینی که خود بر دیوار کهنه و فرسوده مدرسه سنگینی می کند، و زیادی می نماید، با سنگین تر شدن وزنش به همراه ستون کناری بر سر کودکان رویا پرداز فروریخته و جان یکی را می گیرد و سه تای دیگر را راهی بیمارستان می کند تا به ما بفهماند که دیگر عمر این مدارس تخریبی و دیوار های فرسوده به پایان رسیده است و باید فکری به حال این مناطق حاشیه ای و محروم بکنیم.
زبان ما که قاصر است و نمی دانیم دیگر با چه زبانی باید به این مسئولان بفهمانیم که اوضاع مدارس وخیم است و می بایست چاره ای اساسی بیاندیشند؟ نمی دانیم باز باید چه فاجعه دیگری رخ دهد تا فرادستان به خودشان بیایند و فکری به حال این کودکان محروم کنند؟ حتی فریاد در و دیوارهای مدارس نیز در آمده است و بی رحمانه جان معلمان و دانش آموزان را می گیرند، تا تلنگری باشد برای جامعه و آن دسته از مسئولان منفعت طلبی که منافع فردی خود و اطرافیانشان را بر منافع جمعی جامعه ترجیح می دهند و هزار اتفاق مثل این ها نیز وجدان خفته آنها را بیدار نخواهد کرد.
از کودکان شین آباد در غربی ترین نقطه کشور گرفته تا کودکان بجار بازار در شرقی ترین نقطه ایران، همگی مهر تایید را بر بی توجهی فرادستان به مقوله مدارس و دانش آموزان می زنند و کسی هم ککش نمی گزد. و ما همچنان در رویای تحقق برخی مواد قانون مالیاتی از برخی ارگان های خاص برای تامین هزینه های اینچنین مدارس و مناطقی هستیم و نمی خواهیم غیر از این فکری به حال این مناطق کنیم.
نام گذاری میدانی در سیستان و بلوچستان به نام “حمیدرضا” و مدرسه ای در چابهار به نام “فریبا”، داغ دل خانواده های آنان و مردم ایران را تسکین نمی دهد و نوشداروی بعد از مرگ سهراب است. و اگر تمام میادین و مدارس کشور را به نام این دو عزیز از دست رفته نامگذاری کنیم، باندازه یک مدرسه تازه ساخت با در و دیوارهای قابل اطمینان و جلوگیری از مرگ دوباره یک معلم یا دانش آموز دیگر، ارزش ندارد. چرا همیشه باید یک یا چند نفر جان خود را از دست بدهند تا زنگ خطرها به صدا در آیند؟ و تازه بعد از به صدا درآمدن زنگ خطرها نیز فقط کارهای مقطعی و دارای برد رسانه ای بکنیم و هیچ برنامه بلند مدت و مناسبی نداشته باشیم؟
بعد از این حوادث چگونه انتظار داریم دانش آموزان چندان دل خوشی از مدارس داشته باشند؟ و نیمی از ساعات روز را در اینگونه مدارس با ترس و لرز سپری کنند؟ و معلمان که باید تمام فکر و ذکرشان تعلیم و تربیت دانش آموزان در کمال آرامش باشد، چگونه می توانند این تمرکز را داشته باشند؟ در حالی که هر آن ممکن است سقف کلاس بر سرخود و دانش آموزانشان فرو بریزد؟
جناب رئیس جمهور، جناب آقای فانی و نمایندگان چند آتشه مجلس:
اینجا نه غزه است و نه عراق و نه سوریه…
نه جنگی صورت گرفته است و نه انفجارهای انتحاری باعث مرگ دانش آموزان و معلمان می شود. اینجا سیستان و بلوچستان است و در و دیوارهای مدارس وظیفه داعش را بر عهده گرفته اند و یکی پس از دیگری جان دانش آموزان و معلمان را می گیرند. و ما همچنان در فکر تجهیزات پیشرفته نظامی برای دفاع از این مردم و این آب و خاک هستیم…
التماس تفکر

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*