سرخط خبرها
خانه / پرونده ویژه / گزارش برگزاری مراسم یادبود آمنه محمدی از قربانیان خشونتهای ناموسی در سنندج
گزارش برگزاری مراسم یادبود آمنه محمدی از قربانیان خشونتهای ناموسی در سنندج

گزارش برگزاری مراسم یادبود آمنه محمدی از قربانیان خشونتهای ناموسی در سنندج

شیوا عاملی راد فعال صنفی ومدنی

روز پنج شنبه 28 آبان در آستانه ی 25 نوامبر، روز جهانی نفی خشونت علیه زنان، در شهر سنندج در اعتراض به خشونت و محکوم کردن قتل های ناموسی، توسط جمعی از فعالین، مراسمی در بهشت محمدی این شهر بر سر مزار “آمنه محمدی” یکی از قربانیان خشونت برگزار گردید.
شرکت کنندگان در این مراسم با در دست داشتن شاخه های گل سرخ، پلاکارد و تراکت هایی در محکوم کردن خشونت، اعتراض خود را اعلام نمودند.
مراسم با دقیقه ای سکوت به یاد قربانیان خشونت اغاز شد شد و با ایراد متنهایی توسط حضار ادامه یافت.
دریکی ازمتن های خوانده شده آمده است :

به یاد آمنه
زن قربانی توهم، قربانی تهمت، قربانی خفقان
توحش برادران، دایی این یار مهربان
آمنه جان یک شبی دیگر میان خواب و بیداری ، آری این تو اسیر ظلم و استبداد، پنجه بر دیوار، پای در زنجیر
در آرزوی دیدار فرزند، یگانه دختر، آرزوها داری
“خدایا” دخترم نیز اسیر سرنوشت شوم خودم نشود.
چه بی پیرایه جان دادی، آن هنگام که به بهانه ی دیدار اقوام تو را به گوشه ی دنجی کشیدند،
چه مظلوم بودی، آن زمان که یارای دفاع از خود را نداشتی در برابر توحش، ظلم؛
و چه جنگ نابرابری بود هنگامی که تو تنها و برادرانی که بجای حامی بودنت جانت را گرفتند!!
عزیزم سرخاکت آمدیم که بگوییمت تو پاک بودی و پاک ماندی و چه زیبا گفتند: “ماه پشت ابر نمی ماند”
آن هنگام که با کلمه ی نامانوس و نامیمون “ناموس” جانت را گرفتند آیا وجدان هایشان آرام بود؟!
آیا به خواهرشان این دلسوز همیشگی، آری خواهر، چه واژه ی زیباییست خواهر، اندیشیدند؟!
امروز که سر خاکت، این واپسین منزلت گرد آمده ایم بدان همه می دانند که تو پاک بودی؛
بدخواهانت عزیزم، به سزای اعمالشان رسیدند، فتنه جویانت در انتظار حکمشان اند.
پس آسوده باش و آسوده بخواب. دخترت فرداها با افتخار نامت را خواهد برد.
دخترم دایی هایت را ببخش آن ها هم اسیر آموزه های گذشتگان اند.
دخترم شجاع باش، ارزش هایت را با توانایی هایت نشان ده.
تو می توانی دیدها را تغییر دهی.

درپایان بیانیه پایانی قرائت شد که دربخش هایی ازاین بیانیه آمده است:
خشونت علیه زنان در واقع معضلی است اجتماعی، نه صرفاً یک تراژدی خانوادگی و خصوصی.
در عصری زندگی می کنیم که توانایی ذهن انسان، فضا را در نوردیده و هر روز به امکان تازه ای دست یافته است. عصری که انسان به زندگی بر روی کره¬ی خاکی راضی نمی شود و هر لحظه توانایی¬ها و قابلیت¬هایش را در زمینه ی کشف ، امکان حیات و نشانه های زندگی بر روی کرات دیگر، در گوشه ای دیگر از این هستی لایتناهی به منصه ی ظهور می¬رساند. اما در جهانی با چنین دستاوردهای عظیم و شگفت انگیز علمی، در نقاطی از این کره ی خاکی، کم نیستند کوته نظرانی که دستان ناتوان¬شان بر گردن آمنه و آمنه هایی سنگینی می¬کند وساز ناساز، زندگی¬شان را به سکوتی همیشگی می¬کشاند.
قربانیان بی¬گناهی که در مقابل خطایی ناکرده و جرمی اثبات نشده؛ نه از دست دادگری اندیشنده، بلکه از دست بستگان نزدیک خویش حکم می¬گیرد، حکمی غیرقابل تجدید نظر، حکمی رو به پایان، حکم مرگ…!
تکرار چنین دردهای کُشنده¬ و زخم¬های التیام ناپذیری که تحتِ عنوان قتل¬های ناموسی از آن نام می¬برند، محصول همان سیستم خشونت¬زا و زن¬ستیزی است که روزانه در ابعاد گسترده و تحت عناوین و القاب گوناگونی، خشونت علیه زنان را در شکل¬های آشکار و پنهان بازتولید می¬کند. پیچیدگی مکانیسم ایجاد چنین خشونت¬هایی تا حدی است که ارتکاب اعمالی جنایت¬کارانه از این دست را، چون فُرمی قابل قبول و هنجاری پذیرفته شده در اذهان و اندیشه ی انسان¬های این دیار نهادینه ساخته است. گویی که تخطی کردن از اجرای وحشیانه ی این¬گونه جنایت¬ها، به منزله ی خطر و تهدیدی جدی برای سلامت اخلاقی جامعه ای تلقی می گردد که شهروندان آن فقط واکنشِ خاموشِ سکوت، بی تفاوتی و گاهاً تأیید در مقابل این جنایت را به عنوان راه عکس العمل موجود تعریف می کنند و آنرا نه به منزله ی خشونتی کُنش پذیرانه، بلکه به عنوان واکنشی اخلاقی در مقابل این جنایت تعریف می نمایند.
قتل های ناموسی که یکی از رایج ترین شکل های خشونت برعلیه زنان می باشد، ضمانت اجرایی خود را از مقبولیت همان اخلاقیات و ارزش های رایج در جامعه به وام می گیرد که روزانه خشونت بر انسان ها را تحت لوای جنسیت، نژاد، طبقه و … به عنوان امری اجتناب ناپذیر و غیرقابل انکار بر ساختار ذهنی شهروندان تحمیل می کند. این خشونت به مثابه درختی تنومند می باشد که ریشه های آن در ساختارهای ایدئولوژی و سیاسی جامعه ریشه دوانیده و در نهاد مقدس خانواده آبیاری می شود. خانواده ای که برای داوری و حکم کردن در خصوص درستی و نادرستی اتهام ثابت نشده، خود را نیازمند تأییدِ هیچ گونه مراجع قانونی و قضایی نمی داند و ارجاع به وجدان های ناسالم جامعه را یگانه راه کسب مشروعیت خویش برای ارتکاب جنایتی این گونه می داند تا شاید با خون ریخته شده ی فرزندشان، آبرو و حیثیت جامعه ای بیمار و درمانده از همه ی انواع تضادها و فشارهای طبقاتی و جنسیتی را جانی دوباره ببخشند.
خشونت علیه زنان عام ترین شکل نقص حقوق بشر می باشد که مانعی برای تساوی، برابری و رشد زنان آن جامعه محسوب می شود که ریشه در تاروپود نظام طبقاتی و مرد سالاری دارد. شرط لازم برای نابودی خشونت و نابرابری زنان به چالش کشیدن نظام مردسالاری است که ارتباطی تنگاتنگ و اُرگانیک با نظام طبقاتی دارد. از آن جا که پیشرفت و اعتلای هر جامعه ای در گرو رشد و بالندگی زنان آن جامعه می باشد. پس به منظور دست یابی به جامعه ای در خور و شایسته با حفظ کرامت و شایستگی های انسانی، لازم است به منزله ی مقابله و هم چنین پیشگیری از تکرار جنایت هایی این گونه، حضور خود را به¬عنوان عناصری فعال و کنش گر به منصه ی ظهور برسانیم.
ما جمعی از کنش گران، در آستانه ی 25 نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان ضمن محکوم کردن این جنایت خواهان اجرای موارد زیر هستیم:
1_ مجازات عاملان و آمرین این جنایت و رسیدگی هر چه سریعتر به این موضوع و روشن نمودن اذهان عمومی.
2ـ بازنگری و اصلاح قوانین زن ستیز تحت لوای ناموس.
3ـ وضع قوانینی در جهت تساوی حقوق زنان و مردان در تمامی عرصه های اجتماعی.
4ـ ایجاد مراکزی در حمایت از زنان آسیب پذیر و در معرض خطر.
5ـ آگاه سازی و فرهنگ سازی در سطح وسیع جامعه جهت آشنایی با پیامدهای چنین فجایعی و اقدامات موثر در پیشگیری از وقوع آنها.
درپایان حاضران مراسم با گلباران ارامگاه مرحوم امنه محمدی یاد وخاطر ش را گرامی داشتند.